حاملگی خارج از رحم

حاملگی خارج از رحم

لاپاراسکوپی کیست تخمدان ، درمان نازایی

حاملگی خارج از رحم به حالتی گفته می شود که تخمک لقاح یافته در جایی بغیر از جداره داخلی رحم مستقر می شود و شروع به رشد می کند. 98% از حاملگی های خارج از رحم درون لوله های فالوپ اتفاق می افتد، با این حال امکان دارد در نقاط دیگری مثل تخمدان، گردن رحم و حفره شکمی نیز رخ دهد. از هر 50 حاملگی ممکن است یکی خارج از رحم باشد. اصلی ترین خطری که توسط حاملگی خارج از رحم ایجاد می شود، پارگی است که به خونریزی داخلی منجر می شود. قبل از قرن 19 احتمال مرگ ناشی از حاملگی خارج از رحم از 50% هم تجاوز می کرد.

حاملگی-خارج-از-رحم

حاملگی-خارج-از-رحم

در پایان قرن 19 به علت پیشرفت های حاصله در حوزه جراحی این رقم به 5% کاهش یافت. مطالعات اخیر نشان می دهد که امروزه احتمال مرگ ناشی از حاملگی خارج از رحم به کمتر از پنج مورد از هر 10000 مورد کاهش یافته است. بنابراین امروزه علیرغم افزایش نرخ حاملگی های خارج از رحم، درصد مرگ مادر هر چه بیشتر و بیشتر رو به کاهش است. اصلی ترین دلیل شکست در نجات جان مادر عدم موفقیت برای ارایه به موقع مراقبت های پزشکی است. حاملگی خارج از رحم به عنوان اصلی ترین دلیل مرگ و میر مادران باردار در سه ماهه اول بارداری به شمار می آید. در موارد بسیار نادر امکان دارد حاملگی خارج از رحم همزمان با حاملگی نرمال (درون رحمی) رخ دهد. که به آن حاملگی هتروتوپیک (heterotopic) اطلاق می شود. در سال های اخیر وقوع این نوع حاملگی به علت افزایش استفاده از روش آی.وی.اف و سایر تکنولوژی های باروری کمکی افزایش یافته است.

علت بروز در حاملگی نرمال، یک تخمک در یکی از لوله های فالوپ که تخمدان ها را به رحم متصل می کند، توسط اسپرم لقاح می یابد. تخمک لقاح یافته سپس به سمت رحم حرکت می کند و خود را در جداره داخلی رحم یا اندومتر مستقر می کند، و در آنجا باقی می ماند و رشد می یابد. همان طور که گفته شد اگر تخمک لقاح یافته خود را در جایی خارج از رحم مستقر نماید، حاملگی خارج از رحم روی داده است.

حاملگی خارج از رحم معمولاً در لوله های فالوپ رخ می دهد که منجر به پارگی و آسیب لوله ها یا عدم توانایی در عملکرد درست آنها در آینده می شود. در موارد نادر (تقریباً 2 مورد از 100 مورد حاملگی خارج از رحم)، این اتفاق در تخمدان، حفره لگنی و یا گردن رحم رخ می دهد. عواملی که ریسک ابتلا را افزایش می دهند : عوامل بسیار متعددی وجود دارند که می توانند ریسک ابتلا به حاملگی خارج از رحم را در فرد افزایش دهند. اما نکته ای که باید در نظر داشت این است که ممکن است حاملگی خارج از رحم در فردی که هیچ یک از این عوامل را ندارد رخ دهد: · بیماری های مربوط به تورم لگن (PID) یا عفونت های لگنی، عفونت در دستگاه تناسلی زنان که معمولاً به علت وجود کلامیدیا بروز می کند. عفونت لگنی نیز فاکتور خطر آفرین دیگری است که ریسک ابتلا به این عارضه را افزایش می دهد.

عفونت های لگنی معمولاً توسط ارگانیسم هایی که از طریق رابطه جنسی منتقل می شوند و یا عوامل دیگر بروز می یابد. به طور معمول، جداره داخلی لوله های فالوپ توسط برآمدگی هایی که به مو شباهت دارند پوشیده شده است که سیلیا نامیده می شود. سیلیا به تخمک ها کمک می کند که به آرامی از تخمدان به سمت رحم حرکت کنند. اگر سیلیا به علت عفونت آسیب ببیند، انتقال تخمک ها مختل می شود و تخمک لقاح یافته موفق نمی شود به رحم برسد و نتیجتاً حاملگی خارج از رحم رخ می دهد. انسداد و چسبندگی لوله های فالوپ نیز تأثیر مشابهی دارند.

داشتن سابقه ابتلا به حاملگی خارج از رحم (بالاترین ریسک ابتلا؛ 15% پس از تجربه حاملگی خارج از رحم اول و 30% پس از تجربه حاملگی خارج از رحم دوم) · هرگونه آسیب و نقص در لوله های فالوپ می تواند ریسک ابتلا به حاملگی خارج از رحم را افزایش دهد. سابقه انجام هرگونه عمل جراحی بر روی لوله های فالوپ نیز همین اثر را دارد. عفونت، نقایص مادرزادی و یا وجود تومور در لوله های فالوپ نیز ریسک ابتلا را افزایش میدهد.

آندومتریوز ·فیبروم · چسبندگی های لگنی · استفاده از IUD. تقریباً 50% موارد بارداری زنانی که برای جلوگیری از بارداری از IUD استفاده می کنند خارج از رحم صورت می پذیرد. ·مصرف سیگار در دوران نزدیک به لقاح علائم ونشانه ها علائم و نشانه های معمول حاملگی خارج از رحم به شرح ذیل است: · درد در ناحیه شکم · آمنوره یا عدم وجود قاعدگی · خونریزی واژینال یا لکه بینی · حالت تهوع و استفراغ · دردهای تیز در ناحیه پایین شکم · احساس درد در یکی از طرفین شکم · احساس ضعف و سرگیجه ·فشار خون پایین · احساس درد در ناحیه شانه، گردن و مقعد · (در صورت پاره شدن لوله های فالوپ) خونریزی شدید که متعاقباً به بیهوشی منجر خواهد شد. امکان دارد فرد باردار باشد اما نداند. این علائم در مواردی بروز می یابد که وضع بیمار وخیم است و خونریزی داخلی اتفاق افتاده است. مشاهده هر یک از این علائم می تواند به معنای حاملگی خارج از رحم باشد اما نه بطور قطعی. امکان دارد سقط جنین نیز علائم مشابهی داشته باشد. معمولاً علائم و نشانه های حاملگی خارج از رحم شش تا هشت هفته پس از آخرین قائدگی طبیعی بروز می یابد.

اما در صورتی که حاملگی خارج از رحم در جایی بغیر از لوله های فالوپ رخ داده باشد امکان دارد این علائم دیرتر بروز یابد. متأسفانه 10 تا 20% از زنانی که این علائم را مشاهده می کنند تشخیص نمی دهند که اینها علائم حاملگی خارج از رحم است. بنابراین تشخیص این حاملگی تا زمانی که با یک شوک مواجه می شوند و به صورت اورژانسی به مراکز درمانی مراجعه می کنند (مثل فشار خون پایین، ضربان قلب ضعیف اما تند، رنگ پریده و احساس گیجی) به تعویق می افتد. تشخیص: اولین گام برای تشخیص شرح حال بیمار ومعاینه پزشک است.

گام بعدی معمولاً انجام تست بارداری BHCGبصورت تیتر است.در برخی موارد امکان دارد پزشک معالج به هنگام معاینه لگنی وجود یک توده کوچک را احساس کند. در صورتی که پزشک به وجود حاملگی خارج از رحم مشکوک باشد، ترکیبی از تست های بارداری و سونوگرافی لگنی می تواند به تشخیص کمک کند. درمان: در مراحل اولیه وخفیف درمان بصورت انتظار دفع خودبخودی محصول حاملگی ویا استفاده از داروی هورمونی میباشد.اما در مراحل بالاتر بهترین درمان اقدام به خروج محصولات بارداری از طریق عمل جراحی لاپاراسکوپی میباشد.در لاپاراسکوپی از طریق 3-4 شکاف 0.5-1سانتی متری بر سطح شکم با دوربین وتجهیزات ظریف جراحی واردشده واقدام به خروج توده میشود.در این روش احتمال خونریزیري،چسبندگی،عفونت وسایر عوارض کمتر از جراحی باز میباشد.

زایمان سزارین

در زایمان سزارین

زایمان طبیعی ، زایمان سزارین

  1.  روزهای بستری  بیمار در بیمارستان طولانی تر است (حدود یک هفته)
  2. احتمال خونریزی بعد از زایمان وجود دارد.
  3. دردهای لگنی و چسبندگی بیشتر است.
  4. به خاطر بخیه هایی که در زیر شکم زده می شود امکان شروع فعالیت های روزمره کمی زمان بر خواهد بود.

آمادگی قبل از سزارین

شش ساعت پیش از زایمان سزارین برنامه ها باید تنظیم شده باشد به این صورت که از خوردن مواد غذایی جلوگیری کرده و چیزی ننوشید و در مواقعی که کیسه آب زودتر پاره شده و عمل زایمان سزارین ناگهانی و اورژانسی می شود همیشه قبل از عمل پزشک مادر سوال می کند که چه زمانی برای بار آخر چیز خوردید یا چه نوشیدنی ایی آخرین بار استفاده کردید.تا پزشک بهترین تشخیص را بتواند بگیرد.
قبل از سزارین از مادر آزمایش خون گرفته می شود.
در صورتی که متخصص زنان تشخیص دهد که احتمال لخته شدن خون در مادری وجود داشته باشد مادر به پوشیدن لباس و جوراب های مخصوص احتیاج پیدا می کند.
برای کاهش مبتلا شدن به عفونت شکم مادر با پارجه استریل و مواد ضد عفونی کننده  تمیز خواهد شد .
چون کاتر وارد مثانه می شود ،قبل از زایمان سزارین باید مثانه خالی باشد.

حین عمل سزارین

مهم ترین قسمت زایمان سزارین به مدت سی تا شصت دقیقه به طول می انجامد.اتفاقات زیر در این مدت صورت می گیرد:
برش ده سانتی متری در قسمت رحم و شکم ایجاد می شود.
از این شکاف ایجاد شده نوزاد به بیرون آورده می شود.در برخی موارد برای بیرون آوردن سر نوزاد از انبرهایی مخصوص این جراحی استفاده می شود.
معاینه های لازم روی نوزاد بعد از بیرون آمدن آن به طور کامل شکل می گیرد.
بند ناف بریده شده و جدا شدن جفت انجام می شود.
برای کمتر شدن عفونت آنتی بیوتیک ها تجویز می شوند.
برای کمتر شدن  خونریزی با وارد کردن ماده ایی از طریق سوزن ،در رحم انقباض ایجاد می کنند.
تمامی لایه های برش خورده که شامل پوست،چربی و عضله هستند با بخیه به یکدیگر متصل شده و زخم پوشیده می شود.