درمان بی اختیاری ادرار

درمان بی اختیاری ادرار

  1. دارو درمانی : برای بی اختیاری ادرار در مراحل ابتدایی و در صورتی که خفیف باشد موثر می باشد. از نظر برخی متخصصان این روش برای درمان این بیماری کافی نمی باشد. استفاده از داروی ضد افسردگی باعث استحکام عضلات مثانه شده و خروج ادرار را کاهش می دهد.
  2. جراحی : در این جراحی از طریق واژن با ترمیم زاویه گردن مثانه انجام می شود که به آن درمان اسلینگ می گویند این درمان برای زنان موثر می باشد . برای درمان بی اختیاری ادرار از دریچه های مصنوعی استفاده می شود. جراحی برای افرادی که دارای بی اختیاری ادرار از نوع سرریز می باشد انجام می شود. این نوع از بیماری مثانه کوچک بوده و بیشتر در مردان دیده می شود.
  3. درمان به وسیله پساری

وسیله ای به نام پساری در واژن زنان مبتلا به بی اختیاری ادرار قرار می دهند. با این وسیله خروج ادرار کاهش می یابد. این وسیله قابلیت استفاده در زمان های مختلف مخصوصا در زمان تمرینات ورزشی  را دارد.

نوعی از بی اختیاری ادرار بعد از انجام جراحی پروستات به وجود می آید که درمانی برای آن نیست و تا آخر عمر همراه شخص باقی می ماند. بی اختیاری ادرار به صورت ژنتیکی نبوده و بیشتر به علت رفتار و حساسیت های فرد برای دفع ادرار می باشد .

بی اختیاری ادرار در سالمندان

بی اختیاری ادارار در سالمندان یک اختلال شایع در بین سنین بیشتر از 40 سال می باشد . طبق بررسی های به دست آمده از هر 5 نفر در این گروه سنی 1 نفر دچار این اختلال می باشند . دلیل این امر تضعیف مثانه با بالارفتن سن می باشد . از آنجائیکه این اختلال به گونه ای می باشد که فرد نیاز فوری به دفع ادرار دارد و در برخی موارد نمی تواند تا رسیدن به دستشویی صبر کند درمان آن دارای اهمیت زیادی می باشد .

علت بی اختیاری ادرار در سالمندان

  1. خشکی بدن در اثر کمبود آب
  2. التهاب دیواره مثانه
  3. بیماری های آلزایمر و ام اس
  4. سابقه حاملگی
  5. مصرف برخی داروها که باعث تضعیف مثانه می شود.
  6. مصرف نوشیدنی های کافئین دار مانند چای و قهوه
  7. یائسگی
  8. بزرگ شدن پروستات
  9. بالارفتن سن

انواع بی اختیاری ادرار در سالمندان

  1. بی اختیاری ادرار اورژانسی

شایع ترین بی اختیاری ادرار در سالمندان از این نوع می باشد که فرد در این حالت قبل از رسیدن به دستشویی ادرار را دفع می کند. علت این امر تضعیف عضلات مثانه در اثر بیماری هایی نظیر سکته مغزی، ام اس ، پارکینسون ، زوال عقل، بزرگ شدن پروستات ، یبوست ، آتروفی کف لگن ( در خانم ها) می باشد که مثانه کنترل خود را از دست می دهد.

  1. بی اختیاری ادرار استرسی

در اثر عواملی که باعث فشار بر ناحیه شکم می شود تضعیف مثانه را در پی دارد . فرد در هنگام  بالا رفتن از پله ها ، بلند کردن اشیا ، خندیدن ، سرفه کردن فشاری به مثانه آورده و در برخی موارد ادرار بی اختیار می ریزد. در مردانی که سابقه درمان سرطان پروستات یا بزرگی آن را داشته اند و در زنانی که بارداری و زایمان داشته اند بیشتر مشاهده می شود.

تشخیص بی اختیاری ادرار در سالمندان

  • آزمایش ادرار

تشخیص بی اختیاری ادرار و عدم وجود عفونت یا خون در ادرار

  • آزمایش خون

بررسی عملکرد کلیه با اندازه گیری میزان کلسیم و قند خون

  • بررسی پرونده پزشکی بیمار
  • معاینه روده و لگن برای بانوان و معاینه پروستات برای مردان

درمان بی اختیاری ادرار در سالمندان

  1. رفتار درمانی

بیشتر بیماران با این روش درمان می شوند و نیازی به دارو و جراحی نمی باشد . در این روش به سالمندان روش هایی برای تقویت مثانه و زمان بندی دفع ادرار آموزش داده می شود. همچنین رژیم غذایی مناسب برای کنترل و تقویت عضلات مثانه داده می شود .

  1. دارو درمانی

معمولا به همراه رفتار درمانی از دارو برای بهبود بی اختیاری ادرار در سالمندان استفاده می شود .این داروها شامل آنتی بیوتیک ، ضد اسپاسم و جایگزینی هورمونی می باشد .

  1. جراحی

در صورتی که روش های نامبرده موثر واقع نشد از جراحی برای درمان استفاده می شود .

بهترین متخصص اورولوژی در  تهران

غربالگری مرحله اول

غربالگری مرحله اول

تست های غربالگری به بررسی های آزمایشگاهی و سونوگرافی گفته می شود که در مراحل مختلف انجام می شود و هدف از انجام آن غربال مادران باردار از برخی سندرم ها و نقایص جنینی و قرار دادن آنها در گروه های کم خطر یا پر خطر است.
هدف اصلی غربالگری تعیین خطر ابتلای جنین به 3 سندرم (داون-ادوارد-پاتو) و همچنین نقایص لوله ی عصبی (NTDs) است. همچنین می توان به ریسک بیماری های زیر پی برد.

• بیماری ایکتیوزیس
• بیماری SLOS
• مسمومیت بارداری

بهتر است بدانید که آزمایش غربالگری تشخیص نیست .فقط مشخص می کند که کدام مادر پرخطر است و باید مورد بررسی قرار گیرد.
نکته ای که باید توجه داشته باشید اینکه برخی نواقص در حیطه ی آزمایش غربالگری در بارداری نیستند، به همین دلیل آزمایش غربالگری ضمانت کننده ی به دنیا آمدن جنین کاملا طبیعی و سالم نمی باشد.
همچنین در صورت مشاهده ی مشکل در نتایج غربالگری تا زمانی که یک تست تشخیصی مانند آمنیوسنتز انجام نشود نظر خاصی نمی توان داد.

آزمایش غربالگری به چه کسانی توصیه می شود؟

بهتر است بدانید که سندرم ها و نقایص حتی در خانواده هایی که سابقه ای ندارند دیده می شود، به همین دلیل توصیه می شود همه ی خانم های باردار در هر سنی که هستند آزمایش غربالگری را انجام دهند.

غربالگری مرحله اول

این غربالگری که دابل مارکر نیز نامیده می شود غربالگری سه ماهه اول بارداری است و معمولا از هفته ی 11 بارداری تا هفته ی 13 و 6 روز بارداری انجام می شود.
در این غربالگری احتمال خطر سندرم داون و سندرم پاتو و سندرم ادواردز مورد بررسی قرار می گیرد که شامل یک آزمایش خون و یک سونوگرافی جهت بررسی ضخامت پشت گردن و وجود استخوان بینی (سونوگرافی NT) است.

این آزمایش خون نیازی به ناشتایی ندارد و در هر ساعتی از شبانه روز قابل انجام است.

سونوگرافی NT

این سونوگرافی مانند سونوگرافی های معمولی از روی شکم انجام می شود و با انجام این سونوگرافی ضخامت پشت گردن جنین و وجود استخوان بینی در جنین مورد بررسی قرار می گیرد.
عدد ان تی (ضخامت پشت گردن جنین) در جنین هایی که به سندرم داون مبتلا هستند بالاتر از حد مشخص نشان داده می شود.
دیده شدن استخوان بینی نشانه ی خوبی است اما در صورت عدم مشاهده ی آن باید در هفته های آینده مجدد پیگیری شود.

در صورتی که آزمایشات مشکلی نداشته باشند اما عدد ان تی بالاتر ازحد مشخص باشد تنها در موارد زیر آزمایشات دقیق تر مانند آمنیوسنتز نیاز است:

در صورتی که سن مادر بالای 35 باشد و عدد ان تی بالای 3 باشد
اگر سن مادر زیر 35 باشد و عدد ان تی بالای 4 باشد

بهتر است بدانید که همه ی زنان در هر سنی در صورت دارا بودن عدد ان تی بالاتر از 3 و نیم باید در 18 تا 20 هفتگی اکوی قلب جنین انجام دهند.

نتیجه ی غربالگری مرحله ی اول

با انجام تست غربالگری مرحله ی اول مشخص می شود که نیاز به انجام تست های تشخیصی دقیق هست یا نه.
پایین بودن ریسک غربالگری مرحله اول نشان دهنده ی این است که مادر از نظر ابتلای جنین به سندرم داون، سندرم پاتو و سندرم ادوارد در گروه کم خطر قرار دارد.
بالا بودن ریسک غربالگری مرحله ی دوم به معنای بالا بودن احتمال ابتلا در جنین است و باید بررسی های بیشتر انجام شود.

آزمایشگاه

زایمان طبیعی یا زایمان سزارین

زایمان طبیعی یا زایمان سزارین

به طور کلی دو نوع زایمان داریم: طبیعی و سزارین که هر کدام از این روشها مزایا و معایب مخصوص به خود را دارند ولی در مجموع می‌توان گفت زایمان طبیعی نسبت به زایمان سزارین خطر کمتری دارد.

زایمان طبیعی یا زایمان سزارین

علت روی آوردن مادرها به زایمان سزارین

زنان باردار در آخرین روزهای بارداری از زایمان می‌ترسند و دچار نگرانی می‌شوند و این حالات تا جایی پیش می‌رود که برای زایمان به روش سزارین روی می‌آورند و این موضوع را نادید می‌گیرند که زایمان سزارین بدون درد انجام می شود ولی عواقب و مشکلات زیادی را بعد از عمل به دنبال دارد. این در حالی است که زایمان طبیعی با درد انجام می‌شود ولی بعد از زایمان درد پایان می‌پذیرد.

در این مقاله این دو روش را با هم مقایسه می‌کنیم تا اگر قصد بارداری دارید از همان ابتدا بتوانید تصمیم بگیرید. همچنین جهت مطالعه‌ی توضیحات بیشتر می‌توانید به مقالات زایمان طبیعی و زایمان سزارین مراجعه کنید و اطلاعاتتان را در این زمینه تکمیل نمایید.

مقایسه‌ی زایمان طبیعی با زایمان سزارین

انتخاب روش زایمان باید براساس شناخت کامل نسبت به روشها صورت بگیرد. نظر محققین در این رابطه این است که عوارض زایمان طبیعی یک سوم زایمان سزارین می‌باشد، دوره‌ی نقاهت کمتری دارد و از همه‌ی نکات مهمتر این است که در زایمان طبیعی از ماده‌ی بیهوشی استفاده نمی‌کنند و نوزادی که با زایمان طبیعی به دنیا می‌آید ریه‌هایش خالی است و درصد ایجاد مشکل تنفسی در او خیلی پایین است. این نوزاد بسیار هوشیارتر است و کمتر به اکسیژن نیاز دارد.

زایمان طبیعی بدون درد

درد زایمان شدیدترین درد موجود در کل زندگی هر بشر می‌باشد. امروزه روشهای زایمان طبیعی بدون درد هم وجود دارند که در کاهش یا از بین رفتن درد زایمان به مادر کمک می‌کنند. بعضی از این روشها در ایران هم انجام می‌شوند. روشهایی مثل یوگا، تنفس صحیح، بیهوشی با گاز، طب سوزنی، زایمان در آب، زایمان با اپیدورال و …

موارد اضطرار زایمان سزارین

گاهی اوقات جهت حفظ سلامت یا جان مادر و کودک، پزشک زایمان سزارین را انتخاب می‌کند و حتی در بعضی مواقع زایمان سزارین باید به سرعت انجام بگیرد و زمان به دنیا آوردن نوزاد خیلی محدود است. در ادامه برخی از این موارد را به شما معرفی می‌کنیم تا با آنها آشنا شوید:

  • سر نوزاد خارج نشود.
  • سر نوزاد به سمت پایین نباشد.
  • مادرانی که چند قلو باردار هستند.
  • خطری سلامتی نوزاد را تهدید کند.
  • نوزاد دچار مشکل خاصی شده باشد.
  • جفت یا بند ناف دردسرساز باشد.
  • مادری که قبلاً یک بار سزارین شده باشد.
  • مادر بیماری خاصی مثل بیماری قلبی، فشار خون بالا یا عفونتی مانند ایدز دارد که احتمال دارد هنگام زایمان به نوزاد منتقل شود.

جراحی زیبایی واژن

تبخال تناسلی

سرطان بیضه

سرطان بیضه

سرطان بیضه یک نوع بیماری است که در آن سلول های بدخیم (سرطان) در بافت های یک  طرف یا در هر دو طرف بیضه تشکیل می شوند.

بیضه ها 2 غده هایی به اندازه تخم مرغ هستند که در داخل اسکروتوم قرار دارد (یک کیسه پوست شل که مستقيما در زیر آلت تناسلی قرار دارد). بیضه ها در ناحیه شکمبه توسط بند ناف اسپرماتی که حاوی وازن دفرنس و عروق و اعصاب بیضه ها است، نگهداری می شود.
بیضه ها غدد جنسی مردانه هستند و تستوسترون و اسپرم تولید می کنند. سلول های بنیادی درون بیضه ها (اسپرم نابالغ را تولید می کنند ) از طریق شبکه لوله ها (لوله های کوچک) و لوله های بزرگتر به اپیدیدیم (یک لوله طولانی در کنار بیضه) که در آن اسپرم بالغ و ذخیره می شود، جریان دارند.تقریبا تمام سرطان های بیضه در سلول های بنیادی ایجاد می شوند. دو نوع اصلی از تومورهای سلول ژنتیکی بیضه عبارتند از سینوموس ونسیمینوما. این 2 نوع دارای رشد و گسترش متفاوت هستند.کیسه بیضه که حاوی هر دو این  نوع سلول ها هستند .

سرطان-بیضه

سرطان-بیضه

شیوع سرطان بیضه

سرطان بیضه شایع ترین سرطان در مردان سنین بین 20 تا 35 ساله است.

هر چیزی که باعث افزایش احتمال ابتلا به بیماری می شود، یک عامل خطر است. داشتن یک عامل خطر به این معنا نیست که فرد دارای این سرطانمی باشد؛ شایع ترین عوامل خطر برای سرطان بیضه عبارتند از:

  • رشد غیرطبیعی بیضه ها
  • سابقه ابتلا به سرطان بیضه در گذشته
  • داشتن سابقه خانوادگی سرطان بیضه (به ویژه در یک پدر یا برادر)

علائم سرطان بیضه

  • تورم یا ناراحتی در یک طرف یا هر دو طرف بیضه
  • یک توده به همراه درد یا بدون درد در هر دو بیضه
  • یک درد خفیف در شکم پایین یا کشاله ران
  • تغییر در نحوه احساس بیضه

تشخیص سرطان بیضه
1. معاینه بالینی

پزشک متخصص در ابتدا به بررسی علائم بیماری و سلامت عمومی می پردازد . از جمله بررسی  علائم بیماری مانند توده ها یا هر چیز دیگری که به نظر غیر معمول می رسد. بیضه ها برای بررسی توده ها، تورم یا درد مورد بررسی قرار می گیرند. پزشک سوالاتی درباره عادت های بهداشتی بیمار و سابقه بیماری ها و درمان های قبلی نیز سولاتی می کند.

  1. سونوگرافی

در سونگرافی امواج صوتی با انرژی بالا از بافت یا اندام های داخلی تابیده می شود و تصاویر به مانیتور منتقل می شود.

3. تست مارکر تومور

یک روش که در آن یک نمونه از خون برای اندازه گیری موادی که از طریق اندام، بافت یا سلول های تومور در بدن آزاد می شوند، بررسی می شود.

برخی از مواد مرتبط با نوع خاصی از سرطان هستند. اینها نشانگرهای تومور هستند. موادی که در خون برای تشخیص سرطان بیضه استفاده می شودشامل موارد ذیل می باشد :

  • آلفا فتو پروتئین (AFP).
  • گنادوتروپین کوریونی بتا (β-hCG).

مراحل سرطان بیضه

درمان سرطان بیضه عمدتا بر اساس نوع و مرحله سرطان است. در میان تومورهای سلول ژنتیکی، سینومامهای خالص به یک روش درمان می شوند و تمام سرطان های دیگر (انواع غیر سینوم ها و تومورهای سلول های ژرمینه مخلوط) به روش دیگری درمان می شوند.
تومورهای سلولی مرحله اول
در این مرحله تومور در بیضه کارسینوم در محل (CIS) است، سرطان خارج از بیضه گسترش نیافته است و سطح نشانگرهای تومور مانند HCG و AFP بالا نیست.اگر این مرحله با عمل جراحی برداشته شود، هیچ درمان دیگر لازم نیست.

اگر CIS بعد از بیوپسی بیضه (مانند مشکلات مربوط به باروری) یافت می شود، پزشک ممکن است توصیه کند که به درستی درمان نشود. در عوض، بیمار ممکن است با معاینه، سونوگرافی بیضه و آزمایش خون سطح مارکر تومور تشخیص داده شود. درمان تا زمانی که نشانه هایی وجود نداشته باشد که CIS در حال رشد است یا تبدیل به یک سرطان مهاجم.شده درمان لازم نیست. در صورتی که علائم مشاهده شود، با عمل جراحی (برای برداشتن بیضه) یا با پرتودرمانی درمان می شود.

تومورهای سلولی مرحله دوم

این نوع سرطان در این مرحله می توانند در تقریبا تمام بیماران درمان شوند. بیضه از طریق جراحی حذف شده و سرنگ اسپرمی (ارکیکتومی رادیکال پریشی) درمان می شوند. پس از جراحی، برای بررسی روند بهبودی از اقداماتی به شرح ذیل توصیه می شود :

  • اگر سرطان بیش از بیضه گسترش نیافته باشد، اغلب درمان به وسیله شیمی درمانی و پرتودرمانی انجام می شود در صورتی که سرطان گسترش یابد، باید اقدامات مراقبتی بعد از جراحی صورت گیرد.مراجعه به پزشک برای معاینه بالینی و انجام آزمایش خون هر 3 تا 6 ماه یکبار به مدت یک سال از جمله اقدامات فرد بعد از جراحی است .
  • آزمایشات تصویربرداری از جمله سی تی  اسکن اغلب هر 3 ماه یکبار برای 6 ماه انجام شود و پس از آن کم تر انجام  شود.

اگر این آزمایشات نشانه ای از وجود سرطان در بیضه را نداشته باشد، هیچ گونه درمان دیگری لازم نیست. در حدود 15 تا 20 درصد از بیماران سرطان به همان اندازه به غدد لنفاوی و یا سایر اعضای بدن گسترش می یابد، در این صورت با، پرتو درمانی یا شیمی درمانی در کلینیک درمان سرطان می تواند سرطان را درمان کند.